De koele moord bij Langerhuize

Coöperatie Langerhuize vindt haar oorsprong in de keukens van de zorginstellingen Stichting Brentano Amstelveen, Sinaï Centrum Amersfoort en Ziekenhuis Amstelveen. Deze kookten al voor eigen huis, maar serveerden de laatste jaren steeds vaker speciale maaltijden voor externe organisaties. Reden voor de zorginstellingen om hun krachten te bundelen en te kiezen voor continuïteit en kwaliteit. Daarbij is bewust gekozen voor de coöperatievorm. Zo hoeven we ons niet bezig te houden met winstmaximalisatie, maar kunnen we ons richten op dát waar we goed in zijn: het bereiden van smakelijke kwaliteitsmaaltijden. Inmiddels is Langerhuize uitgegroeid tot een kwalitatief hoogwaardige speler op de nationale en internationale markt. Dit boek werd geschreven ter ere van hun 10 jarig jubileum.

Langerhuize_2

 

Bij het bedrijf Langerhuize in Amstelveen wordt in de koelcel het lijk van een medewerker, Sjaakie de Cowboy, gevonden. De inspecteurs Veenstra en Botermans worden op de zaak gezet en ontmoeten twee oude bekenden, Wobbe de ex junk, die nu bij Langerhuize werkt en zijn vrouw Annemiek, een vroegere collega van Veenstra en Botermans. Als snel wordt duidelijk dat er drugs in het spel zijn. Het huis van Wobbe ontploft en samen met Annemiek gaat hij op onderzoek uit. Ze weten bijna zeker dat iemand bij Langerhuize de moordenaar moet zijn. Maar wie? Waarom is Sjaakie vermoord en waarom werd hun huis opgeblazen? Als ze de moordenaar op de hielen zitten worden ze gevangen genomen. Ondertussen hebben Veenstra en Botermans ook niet stilgezeten. Het spoor leidt naar een agrarisch bedrijf in het Westland en plotseling begrijpt Veenstra wie de moordenaar is. Komen ze nog op tijd om Annemiek en Wobbe te redden?

 

 

Voorwoord van de schrijver

Het idee om een boek te schrijven over een bedrijf waar een moord wordt gepleegd, en waar medewerkers van dit bedrijf zelf in meespelen, intrigeerde mij al een paar jaar. Maar hoe krijg je iedereen zover dat zij daar hun naam aan willen verbinden, en hoe krijg je iemand zover dat hij letterlijk te boek wil staan als moordenaar. Dan gebruik je gewoon  je zoon die bij dat bedrijf werkt, zodat hij er voor kan zorgen dat de mensen meewerken. Uiteraard konden bepaalde karakters niet gerekruteerd worden  uit de gelederen van Langerhuize medewerkers. Zoals politiefunctionarissen en mensen van het gerechtelijk laboratorium, die moesten gecreëerd worden. Ook de mensen die wel meespelen zijn in het gewone leven natuurlijk anders dan ik ze in het verhaal naar voren laat komen. Ik ken deze mensen maar oppervlakkig en moet dat met mijn fantasie compenseren.

Al met al was het ook voor mij een leuke ervaring, want ik heb veel geleerd over het bedrijf Langerhuize, en mijn bewondering voor allen die daar werken is groot. Mijn dank gaat uit naar iedereen die zijn naam terug vindt in het boek en vooral naar de hoofdrolspelers waaronder de moordenaar. Mijn dank gaat ook uit naar de directie die mij toestemming gaf om overal rond te kijken en vragen stellen. Dat ik daarbij een witte kap op mijn hoofd moest zetten en een soort stofjas aan moest trekken was een leuke bijkomstigheid. Ik heb het gedragen tot ik thuis was. Ook bedank ik uiteraard mijn team correctors, Bea Faas en Raymond Waagmeester, zonder hen zou het boek minder prettig lezen.

Voor iedereen die niet genoemd wordt in het boek en dat wel had gewild, heb ik een suggestie. Geef je naam op bij de administratie en zorg dat je over vijftien jaar nog bij Langerhuize werkt. Ik ben er van overtuigd dat je naam dan in de volgende jubileumeditie zal verschijnen.

 

Rob Faas sr.

Reageren is niet mogelijk